Witte roos

Ik kreeg een email van Fred. Hij zou er door de Corona-omstandigheden niet bij zijn op de crematie en vroeg mij of ik namens hem een witte roos of een bosje tulpen op de kist wilde leggen.

Fred had voor de kosten zijn rekeningnummer in de email vermeld. “Beetje raar, ja ik dus”, mailde hij later, “dat moest natuurlijk jouw rekeningnummer zijn”.

De keuze viel op de witte roos, ik vroeg Fred welke tekst hij op het kaartje wilde. Geen tekst zei Fred, de tekst komt tijdens de ceremonie uit mijn hart. En nee, zijn naam wilde hij er ook niet bij.

Voor de bloemen, er moesten ook twee boeketten van de Stichting Dampromotie en de Stichting The Hague open worden besteld, ging ik naar een mij bekende bloemist. Dat gaf me vertrouwen, ik wilde zo min mogelijk risico lopen dat het mis ging. De boeketten en de witte roos zouden ruim op tijd in Delft worden bezorgd.

Het ging goed, maar niet zo maar. Vroeg in de middag werden de boeketten in Delft bezorgd. De bloemist was tevreden. Maar plots schrok hij. De witte roos. De witte roos stond daar, in  het water in haar eigen vaas, nog in de winkel. Hij belde de bezorger.

De witte roos reisde zonder naam en tekst, in een privé-auto  met privé-chauffeur, van Den Haag naar Delft. 

Een laatste eretocht. Om 15.30 werd ze bij het crematorium afgezet. De chauffeur meldde bij afgifte dat het een bloem voor Henk betrof.

Daarna is de witte roos spoorloos verdwenen.

Ik was de hele dag bezig geweest met de afscheidswoorden. Ruim op tijd was ik in Delft. De familie ging naar binnen, vrienden en vriendinnen. Ik  besloot nog een tijdje buiten te wachten.

Plotseling schoot mij de witte roos te binnen. Ik moest nog aan Yvonne vragen of die op het graf kon worden gelegd, of had ik het haar al gevraagd? Maar Yvonne was binnen, en in de hal voordat je naar binnen kon stonden 20 personen. Er door heen, ik probeerde het, maar verontruste blikken maakten me duidelijk dat dit zonder de 1,5 meter regel te schenden onmogelijk was.

Waar de witte roos is gebleven weet ik niet. Tijdens de ceremonie heb ik haar niet gezien.

Ik heb er nog meerdere malen over nagedacht, ik voel me schuldig dat ik terwijl ik dat had beloofd, Fred’s wens wellicht niet heb laten uitkomen.

Vanochtend, twee dagen na de ceremonie denk ik terug aan de ceremonie, mijn afscheidswoorden, maar die witte roos zit voor even het meest in mijn gedachten.

In elk geval afgeleverd bij de familie, alleen zij konden beslissen wat met haar te doen.

Wat is er met de witte roos gebeurd? Leeft die witte roos eigenlijk nog?

Ik kan het bij Yvonne navragen, maar misschien laat ik het liever zo.       

Maar hoe dan ook

De witte roos is aangekomen op de plaats van bestemming.

De witte roos was er.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: