Keidorp

Ik ben geboren in Keidorp, een dorp vlak bij de Keistad Amersfoort, en voel me nog steeds een Keidorper. Mijn ouders, jongste broer en oudste zus, wonen nog steeds in Keidorp.

Tussen de Keistedelingen en de Keidorpers is de band nooit echt goed geweest.
De mensen uit Keidorp kunnen de “stadslui” uit Keistad niet luchten of zien.
Omgekeerd vinden de Keistedelingen de Keidorpers maar een stelletje boeren.
Ja, ook op zo’n korte afstand. Keidorp ligt maar 4 km van Keistad vandaan, is het opvallend hoe groot de cultuurverschillen kunnen zijn.

Keidorpers zijn keihard. In mijn jeugd werden de kermisklanten, een stelletje stoer doenende potige kerels, hardhandig het dorp uitgeslagen.
De kermis hebben we nooit meer terug gezien.

Feesten kunnen we ook in Keidorp. Maar dan wel op zijn Keidorps.
Met oud en nieuw worden al brandende auto’s het dorp binnengereden, om in een soort auto-crematorium gezamenlijk uit te branden
Van regels houden we niet, dus alle verkeersborden en verkeerszuilen worden bij dezelfde gelegenheid op de vuurstapel gelegd.

Keidorpers zijn zeker gastvrij. In de zomer is het dorp vijf keer zo groot.
De vele vakantiegasten worden vriendelijk ontvangen.
Het aantal winkels en horeca-gelegenheden is door de vele vakantiegasten dan ook relatief groot.

Gastvrij zijn de Keidorpers dus.
Maar op 1 plek mag je niet komen. Midden in het dorp, in de Keikroeg.

De Keikroeg is er voor Keidorpers, daar wisselen ze hun frustaties, grieven en verhalen over liefdes uit. Buitenstaanders hebben daar niets mee te maken, en zijn dus niet welkom.

Ik was al jaren niet meer in de Keikroeg geweest. Had door mijn nieuwe woonplaats, nee natuurlijk niet Keistad, een veel stedelijker uiterlijk gekregen. Was bij mijn ouders op bezoek in Keidorp en besloot met oude vrienden weer eens ouderwets naar de Keikroeg te gaan.

Ik kon er uiteraard niet aan ontkomen.
Ik werd getest, ze kenden me niet meer als Keidorper. Twee volle glazen bier werden door twee Keidorp-tieners vakkundig in mijn nek leeggegoten.
Tevreden keken de tieners naar het resultaat.
Het bier sijpelde langs de binnenkant van mijn overhemd via de binnenkant van mijn beide broekspijpen en druppelde op de vloer.
Ja, zo’n geslaagde actie hadden ze vandaag nog niet uitgevoerd.
Ze verzochten vriendelijk of ik de Keikroeg zo snel mogelijk wilde verlaten.

Ik strubbelde tegen, ik ging de Keikroeg natuurlijk niet uit.
Mijn vrienden, die even elders aan het praten waren geweest, konden maar ternauwernood voorkomen dat ik letterlijk naar buiten werd geslagen.
Ze legden uit dat ik een Keidorper was, maar er net even wat anders uit zag.

Na dit akkefietje werd ik geaccepteerd en heb van een ouderwetse avond in de Keikroeg genoten.

Sindsdien kom ik weer vaker in Keidorp en in de Keikroeg en geniet daar met volle teugen.
Wel vreemd want ik houd niet zo van buitensluiten, meer van samen met iedereen.
Maar dat bord midden in Keikroeg
“Als je aan Keidorper komt, dan kom je aan ons”
geeft het samen toch ook waarde.

Ja, ik ben er trots op een Keidorper te zijn, een dorp vol kanjers.
En een eigen plek verdient iedereen!

3 gedachten over “Keidorp

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: