De vergeten verjaardag

Ik ben af en toe een warhoofd en kan ook belangrijke dingen vergeten.
Door regelmatig even stil te staan bij wat ik ook weer van plan was krijg ik steeds meer orde in die chaos. Maar het lukt me nog lang niet altijd.

Twee weken geleden werd ik wakker.
Met een kop koffie bedacht ik wat ik die dag allemaal zou gaan doen.
Er was 1 ding toch wel het meest belangrijk.
Mijn moeder die me goed kent had me dag ervoor nog gewaarschuwd, je moet morgen de verjaardag van je middelste dochter niet vergeten.
Ik besluit haar ’s middags te bellen.

Om half vier ging ik bij Peter op het terras zitten. Mooie tijd om mijn dochter te bellen.
Ik wil mijn telefoon pakken, maar vind hem niet. Was ik mijn telefoon vergeten.
Nou ja, dan maar bellen als ik thuiskom.

Pas uren later kom ik thuis. Kan ik eindelijk bellen. Ik pak mijn telefoon, maar hij is leeg.

Ik zoek vertwijfeld overal, maar kan mijn oplader niet vinden. Hij moet toch ergens zijn.

Ik besluit het zoeken op te geven en een oplader te gaan zoeken. Kan ik nog even langs de kroeg, had ik ook wel zin in.

In de Surinaamse kroeg lijk ik meteen succes te hebben, een Hindoestaan legt voor mij mijn telefoon met oplader in de keuken. Maar even later komt hij terug. Nee het stekkertje past niet, en er is geen andere.
Bij de shoarmatent hebben ze alleen maar een Iphone-oplader, dus dat schiet niet op.
Plots denk ik aan Peter, die heeft er vast wel een. Ik loop naar de Turkse kroeg.
En inderdaad, Peter kijkt even naar mijn telefoon, en geeft me meteen de juiste oplader.
Ik steek de oplader in het stopcontact, maar moet natuurlijk wachten tot mijn telefoon ook daadwerkelijk is opgeladen. Ik wil hem voldoende opladen zodat ik ook morgen nog even vooruit kan. Dan kan ik ’s middags een nieuwe oplader kopen.
Maar het schiet niet op, ik zit er al een half uur, en mijn telefoon geeft nog steeds maar 5% aan. En mijn dochter bel ik liever als ik thuis ben, daar hebben die mensen daar in de kroeg niets mee te maken. Achteraf dom, ik had gewoon even naar buiten moeten lopen om te bellen.
Ik vraag Peter of ik die oplader niet voor een nachtje mee naar huis kan nemen, hij stemt toe.

Tevreden loop ik naar huis, uiteindelijk toch gelukt kan ik zo meteen mijn dochter bellen
Ik begin na te denken over mijn toch wel erg drukke dag, en alle blogs die ik daarover kan schrijven. Ik ben moe, het is inmiddels ook al laat geworden.

Thuis gekomen ga ik even op de bank liggen, ik val gelijk in slaap.
Toch nog vergeten te bellen. Ik schaam me rot.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: